Posts

medi

Programa das Xornadas do 10 de outubro, día Mundial da Saúde Mental: pobreza e saúde mental

DIA MUNDIAL DA SAÚDE MENTAL
10 de outubro de 2016
Xornada organizada polo MGSM: pobreza e saúde mental
Aula Castelao da Facultade de Mediciña da USC (Santiago)

Horario:
17.00- Presentación.
Rosa Cerqueiro Landín. Psicóloga Clínica. Area Sanitaria de Ferrol.
Concepción Fernández Fernández. Concelleira responsable de Políticas Sociais, Diversidade e Saúde do Concello de Santiago.

17.15- Mesa: A enfermidade mental e a pobreza.
Modera: Iria Veiga Ramos. Psiquiatra. USM-Barbanza. Área Sanitaria de Santiago.
Pobreza e trastorno mental grave. Ramón Ramos Ríos. Psiquiatra. Hospital Psiquiátrico de Conxo.
Empobrecemento e suicidio. Delia Guitián Rodríguez. Psicóloga Clínica. Hospital Universitario Lucus Augusti.
Un ollar xurídico ás sensacións do paciente: ¿teñen relevancia xurídica os factores emocionais?. Miguel Vieito Villar. Xurista especializado en Dereito á Saúde e vogal do Comité de Ética Asistencial do CHUS.

18.50- Descanso.

19.00-Conferencia-coloquio.
Presenta: Rocío Basanta Matos. Psicóloga Clínica. Hospital Universitario Lucus Augusti.
A exclusión social en Galicia.Pedro Fuentes Rey. Sociólogo. Equipo de estudos de Cáritas Española.

20.15- Finalización.

Entrada de balde ata completar aforo

badaladas

Resumo da campaña Badaladas pola prevención do suicidio

O Movemento Galego da Saúde Mental iniciamos o 3 de maio a campaña Badaladas pola prevención do suicidio, coa finalidade de sensibilizar á sociedade fronte a esta cuestión, e para reclamar o cumprimento das obrigas que os nosos gobernantes teñen coa protección da saúde e da vida da poboación. É así que esiximos que con urxencia se elabore ese plan, por unha comisión técnica capaz e crible, cun carácter multisectorial, articulado co necesario Plan Galego de Saúde Mental, e dotado suficientemente.

Foron moitas as persoas e entidades que amosaron o seu apoio a esta cuestión dando a badalada na Praza de Praterías, en Compostela:

  • 23 de maio, Mesa pola Normalización Lingüística 
  • 25 de maio: Jorge Coira 
  • 26 de maio: Suso Seixo, secretario xeral de CIG
  • 27 de maio: Martiño Noriega Sánchez, alcalde de Santiago de Compostela
  • 28 de maio: Carlos Mañas, presidente de Solidarios Anónimos
  • 29 de maio: Emilia Lamas, secretaria de Organización da Federación de Sanidade de CCOO
  • 30 de maio: Xosé M° Dios Diz, voceiro de SOS Sanidade Pública
  • 31 de maio: Sabela Hermida
  • 1 de xuño: Rubén Cela, voceiro do BNG de Compostela
  • 3 de xuño: María Rosa Álvarez Prada, decana do Colexio Oficial de Psicoloxía de Galicia
  • 4 de xuño: PROSERSO-Plataforma en defensa da profesionalización dos servizos Sociais.
  • 6 de xuño: Carmen Acuña. Voceira de Sanidade no Parlamento Galego do Grupo Parlamentario do PSdeG-PSOE
  • 7 de xuño: Montse Prado, voceira de Sanidade no Parlamento Galego do Grupo Parlamentar do BNG
  • 8 de xuño: Asociación pro saúde mental “A Creba”
  • 9 de xuño: Carmen Santos Queiruga. Secretaria Xeral de Podemos Galicia.
  • 10 de xuño: Socorro Rodríguez Holguín. Decana da Facultade de Psicoloxía da USC.
  • 14 xuño: María Mar Piñeiro Sobrido. Presidenta Asociación de Familiares a Amigos dos Enfermos Mentais Fonte da Virxe.

  • 15 xuño: Tiago Alvite. Comité Intercentros da Corporación Radio Televisión de Galicia.

  • 16 xuño: Jesús Sueiro Justel. Presidente da Asociación Galega de Medicina Familiar e Comunitaria.

  • 17 xuño: Xesús Ron da Compañía de Teatro Chévere.

  • 18 xuño: STOP Desafiuzamentos

  • 20 xuño: Fernando Serrulla Rech, presidente da Asociación Galega de Médicos Forenses.

  • 21 xuño: Luis Villares, voceiro de Xuíces para a Democracia de Galicia.

  • 22 xuño: Álvaro García Ortiz, presidente da Unión Progresista de Fiscais

  • 23 xuño: Juan Gestal Otero. Decano Facultade de Medicina da USC.

  • 24 xuño: Fernanda Tabarés. Periodista.

  • 25 xuño: Roberto González. Secretario Xeral de Galicia do Sindicato Unificado de Policía.

  • 26 xuño: Francisco Xavier Freire Chico. Airas Nunes.

  • 27 xuño: Bombeiros de Santiago.

  • 28 xuño: Colectivo Audiovisual LENTES DIVERXENTES.

  • 29 xuño: Confederación de ANPAS de Galicia.

  • 30 xuño

    • O 30 de xuño, as badaladas, estendéronse a oito localidades máis de Galicia, onde soaron ás 20:00 horas xunto ca de Praterías en Santiago para lembrar, simbólicamente, que ese día unha persoa se suicidou en Galicia mentras que as autoridades públicas competentes continuaban sen actuar diante desta situación. Para isto contouse coa colaboración de SOS Sanidade Pública.

      • Ferrol: Praza de Armas
      • A Coruña: no Obelisco
      • Lugo: Praza Maior
      • Santiago de Compostela: Praza de Praterías
      • Ribeira: Praza do Concello
      • Pontevedra: A Peregrina
      • Cangas do Morrazo: Praza do Concello
      • Vigo: Praza da Constitución
      • Ourense: Xardíns Padre Feixoo

Datos suicidio en Galicia

Evolución de suicidio en Galicia 2010-2015

(número de persoas falecidas e taxas segundo o INE ou IMELGA e Eurostat)

ANO

GALICIA

ESPAÑA (INE)

UE-28

2010

IMELGA: 306 (11)

3.158 (6,7)

2011

IMELGA: 335 (12,05)

3.180 (6,7)

(11,68)

2012

IMELGA: 364 (13,09)

3.539 (7,5)

(11,72)

2013

IMELGA: 347 (12,48)

3.870 (8,3)

(11,67)

2014

IMELGA: 394 (14,17)

3.910 (8,3)

Non publicados

2015

IMELGA: 324 (11,85)

Non publicados.

Demóranse máis dun ano.

Non publicados

TAXA MEDIA Galicia

1999-2011

INE: (10,93)

 

Taxa: nº de suicidios/100.000 habitantes

REFERENCIA DE POBOACIÓN DAS TAXAS IMELGA: 2.780.000 habitantes

Taxas España: cálculo sobre 47.000.000 de habitantes

MGSM

10 de setembro, pola prevención do suicidio, polo Plan Galego de Prevención

Despois de máis de tres meses do comezo da campaña Badaladas pola prevención do suicidio, cando xa se estendeu o seu son ao longo de Galicia o pasado 30 de xuño, cando ao fin se recoñeceu pola Consellería de Sanidade a necesidade dun plan de prevención, e recollido xa nos programas de goberno das forzas políticas que han de ser a alternativa na Xunta o compromiso de elaborar e aplicar ese plan de prevención, o vindeiro 10 de setembro, no Dia Mundial para a Prevención do Suicidio, daremos a última badalada en Praterías.

Compre non esquecer que en Galicia morre por suicidio unha persoa cada día e que esa realidade se agravou desde o comezo da crise alcanzando no ano 2014 o seu teito con 394 mortes por esta causa.

As políticas desenvolvidas polo Goberno Central e a Xunta de Galicia fronte á crise desprotexeron a sectores sociais vulnerables incrementando o risco de suicidio na sociedade. Desas políticas cómpre destacar como especialmente importantes: a carencia de políticas activas de emprego e un elevadísimo paro prolongado, a redución da protección social, o deterioro da sanidade pública e en particular o debilitamento da Atención Primaria de Saúde, a tolerancia gubernamental coa banca e a súa agresividade respecto ao cobro dos préstamos hipotecarios coa conseguinte vaga de desafiuzamentos.

Pero Galicia padeceu dende sempre elevadas taxas de suicidio. Sofre un grave problema de saúde pública tal como o define a Organización Mundial da Saúde (OMS). Só agora, cando este estado de cousas se ve agravado pola crise, nos decatamos de que convivimos impasibles cunha realidade intolerable. Realidade diante da cal os gobernos non só non fixeron nada senón que mesmo negaron as cifras das propias institucións oficiais, chegando no caso da Xunta e do partido gobernante en Galicia a rexeitar no Parlamento Galego nesta lexislatura (ata en tres ocasións) iniciativas realizadas pola oposición propoñendo elaborar o plan de prevención.

As recomendación da OMS comezan por afirmar que o suicidio pode previrse eficazmente e rematan por presentar o obxectivo de reducir en cada país nun 10% para o ano 2020 o número de mortes por esta causa. Imperativamente chama aos Gobernos a liderar e a desenvolver Plans de Prevención do Suicidio.

Para acadar ese obxectivo é necesario o compromiso de todos, e moi en especial de quen ha de gobernar Galicia no inmediato futuro.

MGSM

Informe da Asamblea do MGSM realizada o dia 28 de maio.

No marco da III Xornada do MGSM, en Santiago, no auditorio da Sede Afundación-ABANCA, desenvolveuse a Asamblea, na que foi presentado o informe da actividade desenvolvida dende xuño de 2015.

Foi reelexida a Coordinadora Nacional e o Portavoz Nacional do MGSM.

Valorouse positivamente a campaña en curso (Badaladas pola Prevención do Suicidio), e acordouse realizar con motivo do Dia Mundial da Saúde Mental, o 10 de outubro, un acto no que, de xeito acorde cos graves efectos da crise na sociedade, se desenvolva a cuestión da relación entre pobreza e enfermidade mental, tanto para situar no foco de atención social esta cuestión como para chamar a atención dos sectores profesionais sobre a gravidade desta cuestión.

Colaboración literaria de Manuel Portas

Crónica de Paco

Paco nunca aspirou a ter moito diñeiro no banco, nin a provocar re­gueiros de paixón entre as mulleres. Tampouco se lle pasara pola ca­beza com­prar por leasing un 4×4 último mo­delo para así fachendear perante as bocas abertas e as mi­radas enve­xosas dos seus veciños, habitantes dun barrio obreiro que, coma el, non pasaban dun discreto e sensato utilitario.

Non, Paco non gostaba nin de chamar a atención nin das estridencias. El era un tipo normal, coas súas virtudes innegábeis e os seus indiscutíbeis defectos, cos seus soños, coas súas frustracións, e cunha calvicie incipiente que se agoiraba nas amplas entradas que cos anos teimaban en cabalgar pola súa fronte arriba.

Xa que logo, Paco era máis ben correntiño, do montón. Até se podería dicir que, por principio instintivo e comedimento formal innato, era un home mo­desto. Aínda que el, máis que caracterizarse pola modestia, considerábase só unha persoa apegada á realidade. Sa­bíase unha ár­bore máis do bosque, ou menos aínda que unha árbore, unha póla, unha simple rama, intranscendente e anónima, das que se intúe que están aí, mais nas que ninguén se fixa, e non are­laba outra cousa que non fose vivir –así, sen máis, vivir–, mesmo que non se parase moito a filosofar para encontrar unha defini­ción acaída a iso que damos en chamar vida.

Aos seus cincuenta e poucos anos, a Paco abon­dáballe co seu soldo de ad­ministrativo nas oficinas dunha promotora de vi­vendas e chegáballe de sobra co amor do­més­tico con que o regalaba a súa Carme. O seu amor era unha caloriña que burbullaba en letras minús­culas, con peque­nos acenos, sen necesidade de pa­labras pomposas nin de complicados cortexos íntimos. O seu cochiño era un qui­lómetro cero cando o compraran, había xa once anos, e tratábao con mimo, aspi­rándoo devagar por dentro e lavándoo por fóra cun cariño paternal, para que durase todo o que lle tiña que durar, que aínda tiñan de ser uns poucos anos máis.

E falando de paternidade, Deus –el era cris­tián, aínda que menos crédulo e practi­cante que Carme– non lles concedera a regalía de ter fillos. Mais aquela ansia insatisfeita nunca a viron como unha des­graza. Nin de broma foron ao médico para saber que raio era o que lles pasaba, se é que lles pasaba algo. Ademais, dáballes moito corte tratar con ninguén daqueles temas, por moito que fose un médico. Cando algún amigo indiscreto preguntaba, dicían que en realidade eles non querían, que estaban ben así os dous. Ademais, argumentaban en segredo, se tivesen que alimen­tar, vestir e educar unha pe­quena –eles sempre pensaran a des­cen­dencia en fe­minino, non sabían por que–, non lles tería quedado ou­tra que bus­car outro tra­ballo, que co que ga­ñaban, el na ofi­cina, ela de de­pendenta nunha tenda de zapatos, mala­mente lles daba para ir tirando. Vi­vían, que non é moito, mais que tampouco era pouco. Conce­díanse as entradas do cine nas fins de semana, el unha cer­vexa dia­ria no bar da es­quina, ela algún trapiño especial nas rebai­xas, e polo verán unha semana nun bungaló da praia de Cabío, na segunda quincena de agosto, que nesa quenda lles facían prezo. Tal que así eran as vidas de Carme e de Paco. Podíalles ir mellor, mais tampouco se queixaban.

Mais un día o médico informou a Carme de que aqueles vultos que lle vira no peito pintaban mal e que cumpría facer máis probas. E fíxoas. E as probas corroboraron que non eran boa cousa. Metástase era a palabra que tiveron que buscar no dicionario. Foi un ano de pesadelo. Das sesións de radio ás de quimio, e novas análises, infinidade de novas análises na procura dalgún indicio de esperanza, e máis radio, e máis quimio, até que os coidados paliativos se fixeron innecesarios, cando unha mañá cincenta e destemperada unha sedación compasiva a axudou no acougou do último alento. Paco botara todo aquel tempo como un autómata, como un boxeador sonado e ía dun sitio para outro como unha alma en pena, sen se decatar de que ao seu redor o mundo seguía a correr vertixinoso. De feito, cando aos poucos meses do primeiro ingreso de Carme no hospital, a promotora en que traballaba quebrou, aínda se sentiu un home afortu­nado porque así ía poder pasar máis tempo con ela. Xa encontraría algo máis adiante, dicía para si o malpocado.

Da lea toda do enterro ocupáranse a funeraria e mais a familia dela, coa que non se levaba moito e coa que despois non volveu falar máis. Da indemnización polo peche da empresa encargouse o sindicato na Maxistratura. El limitábase a asinar o que lle puñan diante, sen saber nin querer preguntar de que ía aquel mundo inxente de papeis. Na vista dixo o que lle dixeran que tiña que dicir. Ao final, todo fora ben e os cartos ingresáronllos ao mes seguinte.

Mais o problema de Paco non era o diñeiro. No fondo, a el iso tanto lle tiña, e ultimamente máis. Igual que o becho lle levara a Carme, a crise do tixolo papáralle o traballo, se cadra a única rutina que naquel tempo de angustia e tristeza sideral lle podería ter ocupado a cabeza, axudándoo a termar das rédeas daqueles sentimentos desbocados. Sen se decatar, anestesiado como estaba por aquela dor sen analxésicos, polas poutas daquela soidade brutal e estarrecedora, a saudade máis intensa apoderouse do oco que lle deixara Carme no seu peito, impondo a súa ditadura a todas as horas do día.

Ás veces, cando entraba na casa, fechaba os ollos con forza e procuraba o seu recendo. Mais no canto da lembranza ao aroma da colonia barata que ela usaba, só era quen de intuír aquel olor último a medicinas e a desinfección. Co paso dos meses, a fragancia fresca e amada coa que Carme enchía polas mañás o cuarto de baño e o resto da casa acabou esluíndose até das almofadas. Daquela, certo cheiro a naftalina e a fechado foi estendéndose desde os caixóns da cómoda e da porta fechada da súa parte do roupeiro, até mesturarse co cada vez máis frecuente fedor agre a vómito e a alcol que traía el polas noites.

Axiña perdeu a esperanza de atopar traballo, polo que comezou a pasar polas oficinas do inem só cando non lle quedaba máis remedio, cando obrigatoriamente debía asinar un papel para a obtención dalgunha axuda ou cando o chamaban para renovar a información que tiñan del. Burocracia. Só burocracia, pensaba. Ademais, a Paco parecíalle que os ollos das persoas que se movían por alí non miraban, só preguntaban con certa insolencia –que fas ti aquí?, ti non es o que vive na miña rúa?, Ti non eras o que traballaba en tal sitio que fechou, non si?–, en especial as miradas daqueles que canda el se sentaban á espera de que chamasen polo seu número para seren atendidos. Máis que un demandante de emprego, Paco sentíase como se fose un pobre que andase a pedir esmola. Achegarse á mesa en que o atendían con frases mecánicas e rostros plasticosos e inexpresivos, á mesa en que o informaban de que non tiñan nada para el, parecíalle unha humillación difícil de aturar.

Daquela mudou os seus destinos e itinerarios. Fartouse de visitar as oficinas de emprego e de oferecerse en canto negocio tiña algún coñecido. A el valíalle calquera cousa, de administrativo, de dependente, de mozo de carga. Nada. Fartouse. Rendeuse. Mais na casa non podía quedar, que afogaba, así que a media mañá comezaba co viño e coas roldas de cervexa. Por veces mesmo esquecía que tiña que comer e empataba co licor café da tarde. E así un día, e outro, e outro.

Co descontrol e a desorde veu a ruína. Os cartos que lle ingresaran pola sentenza de Maxistratura foran minguando paseniño, até que un día, cando quixo prender a luz da entrada, comprobou que lle cortaran o subministro. Mesmo sen electricidade, aínda botou un tempo malvivindo coa paga para os parados de longa duración. Mais con aquela miseria non chegaba nin ao día dez. Na tenda deixaron de fiarlle e do piso acabaron botándoo por impago do aluguer. Podía resistirse, chamar aos colectivos que loitaban contra os desafiuzamentos, mais puido máis a vergoña. Do Paco de antes non quedaba nin a sombra, quizá só unha vaga lembranza de quen foi. Paco xa non era Paco, e o malo é que estaba convencido de que nunca máis volvería ser Paco.

Por iso, a noite anterior ao desaloxo, logo dun ataque de ansiedade e dun momento que lle pareceu de extrema lucidez, analizou a realidade coa asepsia dun cirurxián. Daquela, serenamente, tomou a decisión. Logo chegou o acougo, a calma balsámica que se prolongou cando comezou cos preparativos.

Cando o encontraron, no oco da escaleira, o ridículo son da corda en que o seu corpo oscilaba producía unha sarcástica combinación de graves e agudos. O xuíz presentouse axiña, leu a carta que deixou asinada sobre a mesa do comedor e en nada ordenou o levantamento do cadáver. Ironías da terminoloxía xurídica, levantar alguén que estaba pendurado do alto do pasamáns, naquel último tramo da escaleira.

Ao día seguinte, a morte de Paco só deu para un breve na páxina en que se acugulaban as noticias de última hora. Con palabras asépticas, o único que había de persoal eran as iniciais en que ocultaban o seu nome. En certa medida, era lóxico. Fóra das estatísticas, a quen lle podía interesar a morte dun home normal?

Por fin se move a Consellería de Sanidade!

Dende a sua creación o Movemento Galego da Saúde Mental (MGSM) tivo como unha das suas principais preocupacións a cuestión do suicidio. Algúns dos feitos que motivaron o nacemento do MGSM, e que foron verdadeiros revulsivos de concencias, están relacionados coa reducción de recursos sanitarios e os seus efectos nesta causa de morte das persoas.

Periódicamente chamamos a atención pública e dos profesionais sanitarios sobre o que estabamos a observar: cifras intolerables, pasividade gubernamental, necesidade da prevención seguindo as orientacións da OMS,…, e chegamos a ser escoitados por algún medio de comunicación e a oposición política, quen ó longo da lexislatura presentou diversas iniciativas no Parlamento Galego que outras tantas veces foron rexeitadas polo Partido Popular e polo Goberno da Xunta, quen mesmo cuestionou a validez das cifras procedentes do IMELGA.

Chegamos así a primeiros deste ano 2016 en que decidimos iniciar unha campaña de sensibilización social e reivindicación do Plan Galego de Prevención, coñecida como “Badaladas pola prevención do Suicidio”. Dende o 3 de maio sostivemos tódolos dias en Praterías o recordatorio da gravidade do problema co que estamos a convivir, e foisenos engadindo xente, organizacións, institucións,…, e a chamada extendeuse ata que o dia 30 do pasado mes de xuño as badaladas resoaron por Galicia da man de SOS-Sanidade Pública e do MGSM.

Nada se logra sin esforzo. Nada que resposte ó interés de todos se logra sin xenerosidade. As badaladas sostéñense sobre un grupo humano que lles dá a constancia implacable dun reloxio. Un grupo teimudo cun amplo apoio social (a unanimidade ca que moi diversas organizacións sociais, e persoas, aceptaron a proposta de participación neste acto simbólico é a mais clara e agradecida expresión dese apoio).

É esta unha longa introducción para decirvos que dende a semana pasada está en marcha a formación pola Consellería de Sanidade dun grupo de traballo que deberá elaborar o plan de prevención do suicidio. Á primeira xuntanza dese grupo están convocadas diferentes persoas: os xefes de servizo de Psiquiatría do SERGAS e outro de Atención Primaria, o xerente de FEAFES, a directora do IMELGA, o director do 061,e dous facultativos mais das EOXI de Ourense e Santiago.

Só cabe felicitarse porque se recoñeza dende a Xunta a importancia da cuestión, e se asuma por fín pola Consellería de Sanidade que debe elaborarse o plan de prevención. Lástima de tres anos perdidos e tantas propostas rexeitadas. Foi e será un esforzo útil o das badaladas. De seguro que a convocatoria deste grupo é consecuencia do traballo da xente que as sostén, e que as sosterá ata ter un plan que siga as orientacións da OMS.

Imos ver cara onde se quere ir dende a Consellería e cal é o seu grado de xenuino compromiso mais alá das circunstancias electorais. Neso estamos.
Mentras tanto, o dito, felicitémonos, e sigamos cas badaladas.

COMISIÓN COORDINADORA DO MGSM
En Santiago a 11 de xullo de 2016

pubmed-4-400

Múltiples traballos científicos acreditan a relación entre crise económica e suicidio

Aquí vos deixamos varios artigos científicos que validan a relación entre crise económica e incremento dos suicidios, ante as informacións interesadas que algúns medios de comunicación están a publicar estes días, onde tratan de desvincular ambos feitos. Todos están de balde na plataforma PubMed e poden consultarse seguindo as ligazóns.

 

1. Isabel RP, Miguel RB, Antonio RG, Oscar MG. Economic crisis and suicides in Spain. Socio-demographic and regional variability. Eur J Health Econ. 2016 Mar 2.

2. Martin-Carrasco M, Evans-Lacko S, Dom G, Christodoulou NG, Samochowiec J, González-Fraile E, Bienkowski P, Gómez-Beneyto M, Dos Santos MJ, Wasserman D. EPA guidance on mental health and economic crises in Europe. Eur Arch Psychiatry Clin Neurosci. 2016 Mar;266(2) 

3. Economou M, Angelopoulos E, Peppou LE, Souliotis K, Stefanis C. Suicidal ideation and suicide attempts in Greece during the economic crisis: an update. World Psychiatry. 2016 Feb;15(1):83-4. 

4. Chang SS, Stuckler D, Yip P, Gunnell D. Impact of 2008 global economic crisis on suicide: time trend study in 54 countries. . BMJ. 2013 Sep 17;347:f5239.

5. Lopez Bernal JA, Gasparrini A, Artundo CM, McKee M. The effect of the late 2000s financial crisis on suicides in Spain: an interrupted time-series analysis. Eur J Public Health. 2013 Oct;23(5):732-6. 

6. Reeves A, Stuckler D, McKee M, Gunnell D, Chang SS, Basu S. Increase in state suicide rates in the USA during economic recession. Lancet. 2012 Nov 24;380(9856):1813-4.

7. Gili M, Roca M, Basu S, McKee M, Stuckler D. The mental health risks of economic  crisis in Spain: evidence from primary care centres, 2006 and 2010. Eur J Public
Health. 2013 Feb;23(1):103-8.

8. Barr B, Taylor-Robinson D, Scott-Samuel A, McKee M, Stuckler D. Suicides associated with the 2008-10 economic recession in England: time trend analysis. BMJ. 2012 Aug 13;345:e5142.

9. Kaplan MS, Huguet N, Caetano R, Giesbrecht N, Kerr WC, McFarland BH. Heavy Alcohol Use Among Suicide Decedents Relative to a Nonsuicide Comparison Group: Gender-Specific Effects of Economic Contraction. Alcohol Clin Exp Res. 2016 May

10. Mucci N, Giorgi G, Roncaioli M, Fiz Perez J, Arcangeli G. The correlation between stress and economic crisis: a systematic review. Neuropsychiatr Dis Treat. 2016 Apr 21;12:983-93.

11. Wada K, Gilmour S. Inequality in mortality by occupation related to economic crisis from 1980 to 2010 among working-age Japanese males. Sci Rep. 2016 Mar 3;6:22255. 

badaladas

Badaladas pola prevención do sucidio, un mes despois

Dende o 3 de maio, no MGSM reunímonos cada tarde en Praterías para dar unha badalada. Este toque de campá representa a persoa que falece, de media, cada dia por suicidio en Galicia. A gravidade do problema no noso entorno sitúao por riba dos accidentes de tráfico (case o dobre) e representa máis da metade das mortes violentas a nivel mundial.
Aínda que as causas son múltiples, a crise económica afectou negativamente ás mortes por suicidio, que aumentaron nos últimos anos(ás cifras máximas acadáronse en 2013, no punto álxido da crise), afectando ademáis ás persoas máis novas. Porén, en Galiza xa existían taxas de suicidio moi elevadas antes da crise, e previsiblemente persistirán aínda que as condicións económicas melloren.
Está demostrado que a prevención funciona, por iso dende o MGSM reivindicamos que se poña en marcha un PLAN GALEGO DE PREVENCIÓN DO SUICIDIO, para poñer freno a esta situación. esta proposta está avalada polas recomendacións da OMS para a prevención do suicidio.
É necesario DESESTIGMATIZAR o suicidio, e para iso debemos falar, informar e debater. É falso que falar ou informar sobre o suicidio empeore a situación. A ignorancia, o medo e a vergoña son os que empeoran o problema.

MGSM

A POBOACIÓN INFANTIL E XUVENIL NECESITADA DE HOSPITALIZACIÓN EN SAÚDE MENTAL NA ÁREA DE VIGO CARECE DE UNIDADE ESPECÍFICA

Hai agora un ano fíxose publicidade oficial da posta en marcha, cando se iniciara o funcionamento do Hospital Álvaro Cunqueiro en Vigo, dunha Unidade de Hospitalización de Saúde Mental para poboación infantil e adolescente con seis prazas, que sería referencia para a hospitalización desa poboación das provincias de Ourense e Pontevedra.

En 2012 abriuse no Hospital Clínico de Santiago a única unidade deste tipo existente ata agora en Galicia. Daquela xa fora contestada por chegar tarde, por dotacións insuficientes e por redución moi importante do proxecto inicial. Daquela tamén se abusou pola Consellería de Sanidade da publicidade, presentándose como realización inmediata durante dous anos e, ó final, naceu reducida e co seu equipo asistencial incompleto.

As Unidades específicas de saúde mental para a asistencia en réxime de hospitalización da poboación de menor idade é unha esixencia legal con valor de Lei Orgánica de obrigatorio cumprimento dende o ano 2000, e xa foi incluída como mandato para tódolos paises na Declaración Universal dos Dereitos da Infancia da Asamblea Xeral da ONU en 1989.

Galicia ten un atraso intolerable na creación destas Unidades. Mentras noutras Comunidades autónomas foron avanzando, no noso país só se creou unha en Santiago e insuficientemente dotada.

A pesar de toda a publicidade sobre esta cuestión despregada polo SERGAS nestes anos a realidade da Área de Vigo, e con ela das provincias do sur de Galicia, é que a día de hoxe carece da Unidade de Hospitalización sen que se coñezan os tempos para a súa apertura.

Pero máis grave resulta que, como consecuencia desa carencia de Unidade de Hospitalización específica, os menores son ingresados en habitacións na Unidade de Hospitalización de Adultos, na cal para evitar compartir espazo cos pacientes ingresados nesa Unidade ven restrinxida a saída do seu cuarto. Estas condicións de hospitalización infantil e xuvenil son intolerables, lesionan dereitos dos menores, comprometen a eficacia terapéutica e insultan ó sentido común.

Non é aceptable que por un día máis en Vigo se careza desta Unidade de Hospitalización: porque é obrigatoria legalmente, porque é necesaria asistencialmente e porque xa foi máis que rendibilizada publicitariamente polos responsables do SERGAS.