Blog

AS PERSOAS QUE RESIDEN NOS HOSPITAIS PSIQUIÁTRICOS VACINARANSE NOS PRÓXIMOS DÍAS. PERO… QUE RESACA DEIXA A MAREA?

AS PERSOAS QUE RESIDEN NOS HOSPITAIS PSIQUIÁTRICOS VACINARANSE NOS PRÓXIMOS DÍAS.  PERO…  QUE RESACA DEIXA A MAREA?

Tiña que ser. Non podía ser doutro xeito. As persoas que residen de forma estable nos centros psiquiátricos, sexa cal sexa a súa titularidade, debían entrar na etapa de vacinación prioritaria, ao igual que as persoas que residen nos centros da terceira idade e nos centros sociosanitarios de atención á discapacidade. Pola situación de risco de infección, de transmisión e de gravidade en caso de contaxio.

Ao parecer, nesta mesma semana vanse vacinar. O domingo, din. A todo correr, preparando os procedementos (listados, consentimentos informados…) e os equipos profesionais de vacinación. A todo correr, intentando reparar un erro gravísimo. Dos peores que pode haber: o esquecemento da existencia de tantas persoas que viven nos centros psiquiátricos, algunhas delas que levan a maior parte da súa vida adulta alí.

Dirán que non había doses suficientes, que outros son os culpables… pero o que non é xustificable é o esquecemento. Ninguén deu a voz de alarma, á hora de planificar a estratexia de vacinación, sobre a existencia desas persoas e dos profesionais que os atenden, que á forza habían de vacinarse ao mesmo tempo. Representantes da Xunta foron o día 10 de febreiro ao Consello Interterritorial, xa recoñecido este erro e coa promesa oficial de darlle solución, pero non alzaron a voz nun lugar de decisión tan imprescindible.

Quedará na memoria colectiva este desprezo que supón esquecerse de persoas tan valiosas como as demais, con vidas vividas, vidas por contar. Vidas silenciadas. Persoas que estaban a preguntar: e cando nos toca a nós? ás profesionais que as atenden, quen non podían dar resposta clara. E menos mal que xurdiu o enfado entre o persoal. E co enfado, a visibilización desta anomalía. Sobre todo, como acababa de pasar en Conxo, cando aparece o “maldito bicho” de estrano nome, e se propaga cunha rapidez que asombra. E preocupa. E lévase vidas.

Quedan moitas semanas aínda, cando se complete a dobre dose da vacina, para que poidan asomarse a iso que as persoas que vivimos extramuros chamamos “nova normalidade” tras o confinamento estrito dos primeiros meses. Porque quen residen intramuros non alcanzaron a ver sequera un atisbo desa nova normalidade: seguen coa limitación de movementos, de saídas, de visitas, de permisos. Os plans de tratamento fican na súa meirande parte conxelados, porque a recuperación implica saír fora, participar na comunidade.

E quedan unha cantas incógnitas: seica van iniciar a vacinación do persoal dos centros de rehabilitación psicosocial e aos residentes de mini-residencias, pero nada se falou das persoas que residen en pisos protexidos (dispositivos de apoio comunitario que, ao igual que as mini-residencias, están dentro dos recursos en saúde mental alternativos á institucionalización de persoas con trastorno mental persistente). Estas persoas tamén levan meses con restrición de movementos e actividades, por riba das restricións da sociedade xeral (xa que están asimilados aos centros sociosanitarios nas normas establecidas por política social de prevención pola pandemia covid). Chéganos mensaxes de preocupación pola situación destas persoas, que seguen confinadas nos pisos (terán balcóns, pasillos para camiñar, salóns suficientemente amplos, espazos de intimidade cando o precisen?). De novo, outro limbo: entre o residencial e o comunitario; entre o social e o sanitario… están en ningures. Pero confinados/as.

E cando chegue o seu momento, ao igual que tocará a persoas con problemas de saúde crónicos, que acoden a hospitais de día, ou son usuarios de equipos HADO, volverán a esquecerse das persoas diagnosticadas por trastorno mental que acoden a centros de día, hospitais de día ou reciben atención dos equipos de continuidade de coidados domiciliarios?

Un esquecemento deste calibre non é casual. Por iso non o debíamos deixar pasar. Forma parte da invisibilización, do estigma, da exclusión, da discriminación histórica ás persoas con diagnóstico psiquiátrico.

Advertimos desde o inicio da pandemia: QUE NINGUÉN QUEDE ATRÁS. Como odiamos que se cumpran os peores presaxios!

Quedarémonos estes días co positivo: co compromiso activo de tanta xente, de forma solidaria; coa acción que da esperanza; coa paciencia que están demostrando as persoas que residen nos psiquiátricos, verdadeira testemuña da súa fortaleza; ca calor da xente que seguiu as redes e axudou a visibilizar aos/as esquecidos/as. Noraboa a todos/as polo traballo destas semanas!

E seguiremos … esperando que cumpran co prometido e inicien nos próximos días, sen dilación, o proceso de vacinación para todas persoas que residen de forma estable en hospitais, residencias ou pisos tutelados.

Para que ninguén quede atrás

Leave a comment

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *

*